Terapia pedagogiczna dzieci 5-6 letnich...


Należy pamiętać, że rozwój dzieci jest procesem zindywidualizowanym. Często nie wiek, ale poziom dojrzałości fizycznej, umysłowej, emocjonalnej czy społecznej, decydują o sukcesie i dobrym samopoczuciu w szkole. Jednak te wartości nie zawsze idą w parze z wiekiem życia. Dziecko mimo adekwatnego do wymagań szkolnych poziomu wiedzy i umiejętności intelektualnych, nie zawsze jest wystarczająco dojrzałe, by poradzić sobie ze szkolną rzeczywistością. Problemem może być dłuższa koncentracja uwagi, a wtedy nauka nie sprawia przyjemności i staje się kłopotliwa zarówno dla ucznia, jak i rodziców, nauczycieli.

Terapia pedagogiczna dla 5-6 latków ma za zadanie:
• stymulowanie i usprawnianie rozwoju funkcji psychomotorycznych,
• wyrównywanie braków w wiadomościach i umiejętnościach,
• eliminowanie niepowodzeń szkolnych oraz ich emocjonalnych i społecznych konsekwencji.

Cele szczegółowe:
• wspomaganie rozwoju sprawności manualnej i graficznej,
• usprawnianie percepcji wzrokowej i słuchowej,
• rozwijanie umiejętności czytania,
• usprawnianie orientacji w schemacie własnego ciała i przestrzeni,
• ćwiczenia koncentracji uwagi,
• wspomaganie rozwoju ruchowego,
• motywowanie do systematycznej pracy i ćwiczeń,
• rozbudzanie wiary we własne siły i możliwości,
• podnoszenie samooceny.

Zasady Terapii:
1. Indywidualizacji środków i metod oddziaływania w pracy z dzieckiem:
• Dla każdego dziecka w grupie dobieramy indywidualny (inny) program,
• Dobieramy indywidualne metody dydaktyczne i wychowawcze do możliwości konkretnego dziecka,
• W toku zajęć kontrolujemy przebieg i wyniki pracy dziecka,
• Pomagamy w przezwyciężaniu trudności,
• Stosujemy indywidualne zabiegi wychowawcze i psychoterapeutyczne.
2. Powolnego stopniowania trudności w nauce czytania i pisania, uwzględniającego złożoność tych czynności i możliwości percepcyjne dziecka:
• Stosujemy stopniowanie trudności w zakresie objętości i przystępności opracowywanego materiału,
• Przechodzimy od ćwiczeń prostych, obejmujących niewielki zakres materiału do złożonych wymagających opracowania dużych partii materiału dydaktycznego,
• Przechodzimy do zadań trudniejszych wtedy, gdy dziecko sprawnie opanuje wcześniejsze, łatwiejsze,
• Ćwiczymy tak długo daną umiejętność, dopóki terapeuta nie ma poczucia, że dziecko wykonuje ją sprawnie,
• Nie ma czasowych reguł (rygorów) ćwiczenia danej umiejętności.
3.Korekcji zaburzeń: ćwiczenie przede wszystkim funkcji najgłębiej zaburzonych i najsłabiej opanowanych umiejętności:
• Im głębiej zaburzona dana funkcja tym większa podatność na zmęczenie dziecka, uważamy by do tego nie doszło,
• Nie ćwiczymy tylko jednej funkcji, bo może dojść do przetrenowania, zniechęcenia i powrotu do złych nawyków,
• Wskazana przemienność ćwiczeń – najgłębiej zaburzone funkcje z mniej zaburzonymi, bardziej sprawne z mniej, percepcja słuchowa z wzrokową,
• W ćwiczeniu czytania i pisania – łączenie ich w jednym zdaniu,
• Stosujemy przerwy na odpoczynek.
4. Systematyczność:
• Zajęcia powinny odbywać się dwa razy w tygodniu,
• Przerwy w zajęciach powodują regres,
• Najbardziej męczące ćwiczenia percepcji słuchowej: nie powinny trwać każdorazowo dłużej niż kilka minut. Można jednak do nich kilkakrotnie wracać podczas zajęć, w przerwach stosując inny rodzaj ćwiczeń.

czytaj więcej...